Delphine Seyrig

Delphine Seyrig — Biografija

Delphine Claire Beltiane Seyrig (r. 10. april 1932, Bejrut - u. 15. oktobar 1990, Pariz) je francuska glumica i rediteljica rođena u Libanu. Seyrig, koja je rođena u Bejrutu, na teritoriji Sirije i Libana pod francuskim mandatom u to vrijeme, postala je jedno od važnih imena pozorišne scene; u filmu je bila poznata po dubokoj, punoj i muzikalno intoniranoj dikciji. Život je izgubila u 10. arondismanu Pariza od raka pluća.

Rođena je kao kći Henrija Seyriga i Hermine de Saussure; brat joj je Francis Seyrig. Školovala se u Collège-Lycée Cévenol International, a glumi se okrenula početkom 1950-ih. Pravi proboj u filmu ostvarila je ulogom u filmu Geçen Yıl Marienbad'da Alaina Resnaisa iz 1961.

Saradnju s Resnaisom nastavila je filmom Muriel ou le Temps d'un retour iz 1963; za ulogu Hélène Aughain u tom filmu osvojila je Volpi pehar, nagradu za najbolju glumicu na Filmskom festivalu u Veneciji. Potom je u filmu Çalınan Buseler (1968) Françoisa Truffauta glumila Fabienne Tabard, a u filmu Mr. Freedom (1968) Marie-Madeleine; u filmu Samanyolu (1969) Luisa Buñuela i u filmu Peau d'Âne (1970) Jacquesa Demyja pojavila se u ulozi Vile jorgovana.

Godine 1972. u Buñuelovom filmu Burjuvazinin Gizli Çekiciliği tumačila je Simone Thévenot; filmom Çakalın Günü iz 1973. našla se i u međunarodnim produkcijama. Sredinom 1970-ih pamćena je po ulogama u središtu art-filma: u filmu India Song (1975) Marguerite Duras igrala je Anne-Marie Stretter, a u filmu Jeanne Dielman, 23 quai du Commerce, 1080 Bruxelles (1975) Chantal Akerman glavni lik koji nosi to ime. U istom periodu pojavila se u produkcijama kao što su Aloïse (1975), Her Venetian Name in Deserted Calcutta (1976), Baxter, Vera Baxter (1977) i Les Lèvres rouges; u karijeri je radila i s rediteljima kao što su Ulrike Ottinger i Fred Zinnemann.

Pored glume, otišla je i iza kamere te režirala tri filma; najpoznatiji među njima je dokumentarac Sois belle et tais-toi iz 1981. Seyrig, poznata ličnost feminističkog pokreta u Francuskoj, zanimala se i za video aktivizam, a 1982. je, uz Carole Roussopoulos i Ioanu Wieder, bila među osnivačima Audiovizuelnog centra Simone de Beauvoir u Parizu. Zahvaljujući radu u filmu dvaput je nominovana za nagradu César za najbolju glumicu.

Glasom je učestvovala i u albumima; čitala je na albumima kao što su Chopin raconté aux enfants (1979) i De doute et de grâce (1990). U privatnom životu udala se za Jacka Youngermana, a iz tog braka imala je sina Duncana Youngermana.