İlhan Mimaroğlu

İlhan Mimaroğlu — Biografija

İlhan Mimaroğlu jedno je od najpoznatijih imena u upoznavanju Turske s elektronskom muzikom i među onima koji su tu muziku stvarali u New Yorku. Bio je istovremeno kompozitor, producent i pisac; pamti se po trakama koje je stvorio u studijima Columbia-Princeton, vezi s Atlantic Records i po elektronskom muzičkom dijelu u Fellinijevom filmu Satyricon. U zemlji u kojoj je rođen poznatiji je, pored kompozicija, po muzičkim tekstovima i knjigama.

Nakon studija prava okrenuo se muzičkoj kritici i radijskim emisijama. Godine 1955. otišao je u SAD s Rockefellerovom stipendijom, a od 1959. živio je u New Yorku. Tamo je magistrirao elektronsku muziku; radio je s Vladimirom Ussachevskim, uzimao je časove kod Edgarda Varèsea i Stefana Wolpea, a poslije je na Columbiji predavao u toj oblasti. U produkciji koju je radio za Atlantic preuzeo je snimke Charlesa Mingusa Changes One i Changes Two; 1971. osnovao je vlastitu izdavačku kuću Finnadar i s Freddiejem Hubbardom realizirao antiratni Sing Me a Song of Songmy. Iste godine dobio je Guggenheimovu stipendiju.

Pisao je u listovima Cumhuriyet i Yeni Yüzyıl, objavio je knjige kao što je Müzik Tarihi; 2009. na Istanbulskom džez festivalu dobio je nagradu za životno djelo. Sin je poznatog arhitekta Mimara Kemaleddina. Umro je 2012. u New Yorku od upale pluća; dokumentarac Mimaroğlu koji govori o njegovu životu i odnosu sa suprugom Güngör prikazan je 2021.