Faccia a faccia

Cara a cara

Film · 1967 · 3 kişi

Faccia a faccia (Face to Face), Sergio Sollima'nın 1967'de çektiği İtalyan-İspanyol ortak yapımı bir spagetti westerndir. Sollima senaryoyu Sergio Donati ile birlikte kaleme almış, filmi Alberto Grimaldi üretmiş, müziği Ennio Morricone bestelemiştir. Yaklaşık 112 dakikalık yapımın başrollerinde Gian Maria Volonté, Tomas Milian ve William Berger yer alır.

New England'da üniversite hocalığı yapan Profesör Brad Fletcher (Volonté) sağlığı yüzünden işinden ayrılıp Teksas'a gider. Orada yaralı ve aranan bir kanun kaçağı olan Solomon "Beauregard" Bennet (Milian) onu rehin alır. Fletcher haydudun iyileşmesine yardım eder ve ona ölüden çok yaşayan bir adamın değerli olduğunu anlatmaya çalışır. Bu tuhaf dostlukta kanun dışı hayatın cazibesine kapılır, sıradan yaşamına dönmek yerine Bennet'in çetesine katılır. İki adam ahlaki değerlerini adeta takas eder ve sonunda çetenin başına Fletcher geçer. Kadroda Aldo Sambrell, Nello Pazzafini ve Gianni Rizzo da vardır.

Hikâye çoğu zaman Avrupa'da faşizmin yükselişine dair bir alegori olarak okunur; temelinde Sollima'nın savaş yıllarındaki deneyimleri ile çevrenin ve toplumun insan karakterini biçimlendirdiğine dair inancı vardır. Film Avrupa gişesinde büyük başarı kazanmış, hikâyesi ve oyunculuğu eleştirmenlerden ve tür araştırmacılarından övgü görmüştür; Fletcher'ın dönüşümünün işlenişine ise bazı itirazlar gelmiştir. Sollima filmi kendi yönettiği en iyi ve en kişisel filmlerden biri saymıştır. Yapım, yönetmenin üç westerninin ikincisidir.

YönetmenSergio Sollima

Tepkiler

En fazla 3 tepki seçebilirsiniz.

Oyuncular

Yalnızca sitemizde profili bulunan oyuncular listelenir.

Farklı gözlerle

Aksiyon ve Gerilim Meraklısı Temposu, gerilimi ve sahneleri önde tutan, yavaş dramalara sabrı az bir bakış.

Western sevenler için güzel bir sürpriz: aranan bir kanun kaçağı, onu iyileştiren bir profesör ve giderek tersine dönen bir ilişki. Gian Maria Volonté ile Tomas Milian'ın karşı karşıya gelişi filme ciddi bir gerilim katıyor, Ennio Morricone'nin müziği de havayı diri tutuyor. Klasik düello filmlerinden çok karakter odaklı; 112 dakikada bazı bölümler ağır akabilir. Yine de türün düşünen tarafını merak edenler kaçırmasın.

Sinefil Senaryo, kurgu ve yönetmenlik tercihlerine bakan, formül işlere mesafeli bir bakış.

Sergio Sollima'nın filmi, spagetti westernin kalıplarını ahlaki bir deney için kullanıyor: New England'lı bir profesör ile yaralı bir kanun kaçağı, değerlerini adeta takas ediyor. Sollima ile Sergio Donati'nin senaryosu, bu dönüşümü faşizmin yükselişine dair bir alegori olarak okunmaya açık bırakıyor; çevrenin karakteri biçimlendirdiğine dair inanç anlatının altında hissediliyor. Volonté ile Milian'ın birbirine zıt enerjileri bu karşıtlığı taşıyor. Yine de bazı eleştirmenlerin itiraz ettiği gibi Fletcher'ın dönüşümü zaman zaman fazla şematik görünüyor; alegorinin ağırlığı psikolojik inandırıcılığın önüne geçiyor. Sollima'nın en kişisel filmlerinden saydığı bu yapım, türün düşünsel yüzünü merak edenler için önemli.

Yeşilçam Nostaljisi Klasiklerle büyümüş, sıcak hikâye ve güçlü oyunculuk arayan bir izleyici bakışı.

Klasiklerle büyümüş bir göz için westernler biraz uzak bir dünyadır, ama Ennio Morricone'nin müziği bu mesafeyi çabucak kapatıyor. Film, silah gösterisinden çok, iki adamın birbirini nasıl değiştirdiğini anlatan bir ahlak hikâyesi; bu yönüyle insanın aklında kalıyor. Yine de kanun dışı hayatın cazibesine kapılan bir profesörü izlemek, iyiliğin ve vicdanın galip geldiği hikâyelere alışmış biri için buruk bir deneyim. Sıcak değil ama düşündüren, ustaca kurulmuş bir yapım.

Bunlar okur yorumu değildir: editörlerimizin farklı izleyici bakış açılarıyla, yapay zekâ desteğiyle hazırladığı kısa değerlendirmelerdir. Okurlarımızın yorumları aşağıdadır.

İncelemeler (0)

Giriş Yap İnceleme yazmak için giriş yapın.

Yorumlar