I nuovi mostri

I nuovi mostri

Film · 1977 · 3 kişi

İtalyan yapımı I nuovi mostri (“yeni canavarlar”) 1977'de çekildi. İngilizce sürümünde Viva l'Italia! adıyla bilinen yapım, İtalyan sinemasının “commedia all'italiana” geleneğinden çıkma, komediyle dramı birleştiren bir antoloji komedisidir. Film, aralarında olay örgüsü bağlantısı bulunmayan on dört bölümden oluşur ve yaklaşık 115 dakika sürer. 1970'lerin İtalya'sındaki toplumsal koşulları taşlayan bir hiciv olarak tasarlanmıştır.

Filmi üç yönetmen birlikte çekmiştir: Dino Risi, Ettore Scola ve Mario Monicelli. Senaryo Agenore Incrocci, Furio Scarpelli ve Bernardino Zapponi'nin imzasını taşır. Bölümlerde Vittorio Gassman, Ornella Muti, Ugo Tognazzi ve Alberto Sordi başta olmak üzere dönemin tanınmış İtalyan oyuncuları rol alır; kadroda Eros Pagni, Luigi Diberti, Paolo Baroni, Margherita Horowitz, Yorgos Voyagis, Carla Mancini, Gianfranco Barra, Vittorio Zarfati ve Luciano Bonanni de yer alır.

I nuovi mostri, Dino Risi'nin 1963 tarihli I mostri filminin devamıdır; seri 2009'da I mostri oggi ile sürmüştür. Film, İtalya'yı temsil ederek 51. Akademi Ödülleri'nde En İyi Yabancı Film dalında Oscar'a aday gösterildi. Özgün sürümde on dört olan bölüm sayısı, bazı sürümlerde on ikidir.

YönetmenMario Monicelli, Dino Risi, Ettore Scola

Tepkiler

En fazla 3 tepki seçebilirsiniz.

Oyuncular

Yalnızca sitemizde profili bulunan oyuncular listelenir.

Farklı gözlerle

Yeşilçam Nostaljisi Klasiklerle büyümüş, sıcak hikâye ve güçlü oyunculuk arayan bir izleyici bakışı.

Gassman, Tognazzi, Sordi ve Ornella Muti'yi aynı filmde bulmak, İtalyan komedisinin büyük dönemini sevenler için bir şölen. Risi, Scola ve Monicelli gibi üç ustanın el ele vermesi de az rastlanır bir şey. Ancak kalpten gelen hikâyeleri seven bir izleyici için bu hiciv zaman zaman fazla acı, fazla alaycı. On dört bölümün kimi güldürüyor, kimi insanın içini burkuyor; birbirine bağlanmayan yapı da karakterlerle bağ kurmayı zorlaştırıyor. Usta işi, ama sıcak değil.

Tarih ve Toplum Gözü Dönemi, toplumsal arka planı ve yapımın neyi yansıttığını soran bir bakış.

I nuovi mostri, 1970'lerin İtalya'sındaki toplumsal koşulları taşlamak üzere tasarlanmış bir antoloji. Birbirine bağlı olmayan on dört bölüm, bir ülkenin aynasını parça parça tutuyor gibi; her bölüm ayrı bir tablo sunuyor. 1963 tarihli I mostri'nin devamı olması da ilginç bir karşılaştırma imkânı veriyor: aradan geçen on dört yılda İtalyan toplumu ve onu eleştiren sinemacıların bakışı nasıl değişmiş? Türk izleyiciye de tanıdık gelebilecek bir hiciv geleneği bu. En İyi Yabancı Film dalındaki Oscar adaylığı, yerel bir eleştirinin evrensel bir dil bulabildiğini gösteriyor.

Sinefil Senaryo, kurgu ve yönetmenlik tercihlerine bakan, formül işlere mesafeli bir bakış.

Antoloji filmler doğası gereği dengesizdir ve I nuovi mostri de bu kuraldan kaçamıyor. Commedia all'italiana'nın acıyla gülüncü aynı karede tutma becerisi burada olgun bir biçimde karşımıza çıkıyor; Incrocci ve Scarpelli gibi senaryo ustalarının kısa formdaki ekonomisi de belirgin. Öte yandan bazı bölümler bir skeçten öteye geçemiyor ve 115 dakika boyunca ritim inişli çıkışlı. Bölüm sayısının sürüme göre on dört ya da on iki olması, hangi kopyayı izlediğinizi de önemli kılıyor. Yine de dönemin büyük oyuncularını kısa ama keskin rollerde izlemek filmi değerli kılıyor.

Bunlar okur yorumu değildir: editörlerimizin farklı izleyici bakış açılarıyla, yapay zekâ desteğiyle hazırladığı kısa değerlendirmelerdir. Okurlarımızın yorumları aşağıdadır.

İncelemeler (0)

Giriş Yap İnceleme yazmak için giriş yapın.

Yorumlar