Biyograficim
Not Here to Be Loved

Je ne suis pas là pour être aimé

Film · 2005 · 15 kişi

Je ne suis pas là pour être aimé (İngilizce adıyla Not Here to Be Loved, Türkiye'de Aşkın Dansı), Stéphane Brizé'nin yönettiği 2005 tarihli bir Fransız dram-komedisi. Dram, komedi ve romantizm arasında gidip gelen film, hayatı sıradanlığa gömülmüş orta yaşlı bir adamın dansla uyanışını sıcak ve ağırbaşlı bir tonla anlatır. Fransa'da 12 Ekim 2005'te, Türkiye'de 21 Nisan 2006'da gösterime girdi ve yaklaşık 90 dakika sürer.

Başkarakter Jean-Claude Delsart'ı Patrick Chesnais canlandırır. Elli yaşındaki Jean-Claude bir icra memurudur, eşi onu bırakıp gitmiştir ve her hafta sonunu bir huzurevinde yaşayan huysuz babasını (Georges Wilson) ziyaret ederek geçirir. Bir gün pencereden karşı binadaki bir dans atölyesini görür, çok etkilenir, koşup kayıt olur. Dans bütün hayatını kökten etkiler ve onu Françoise ile (Anne Consigny) tanıştırır; ama Françoise evlenmek üzeredir. Lionel Abelanski, Thierry rolünde kadrodadır; Cyril Couton da oyuncular arasında yer alır.

Brizé senaryoyu Juliette Sales ile birlikte yazdı, yapımı TS Productions üstlendi. Müziği Christoph H. Müller ve Eduardo Makaroff hazırladı. Film 25. Uluslararası İstanbul Film Festivali'nde de gösterildi.

YönetmenStéphane Brizé
Yapım ŞirketiTS Productions

Tepkiler

En fazla 3 tepki seçebilirsiniz.

Oyuncular

Yalnızca sitemizde profili bulunan oyuncular listelenir.

Georges Wilson Georges Wilson Sinema oyuncusu · 88 yaşında vefat etti Lionel Abelanski Lionel Abelanski Oyuncu · 62 yaşında Patrick Chesnais Anne Consigny Cyril Couton Olivier Claverie Anne Benoît Hélène Alexandridis Geneviève Mnich Marie-Sohna Condé Stéphan Wojtowicz Pedro Lombardi Geraldin Rojas Pascal Praud Isabelle Spade

Yönetmenin diğer yapımları

Farklı gözlerle

Sinefil Senaryo, kurgu ve yönetmenlik tercihlerine bakan, formül işlere mesafeli bir bakış.

Brizé'nin filmi, ağırbaşlı tonu bir zaaf olmaktan çıkarıp yönteme dönüştürüyor: dram, komedi ve romantizm arasındaki geçişler yüksek sesle değil, küçük kaymalarla yapılıyor. Dansın hikâyedeki işlevi bence filmin en akıllı tercihi; kendini anlatmakta zorlanan bir karakterin iç dünyasını sözle değil bedenle açmasına alan tanıyor. Ne var ki bu tür sessiz anlatılar ritmi tutturamadığında kolayca durağanlaşır ve film de zaman zaman bu sınıra yaklaşıyor. Françoise'ın evlenmek üzere olması ise romantik çizgiye hazır bir engel koyan, biraz tanıdık bir senaryo hamlesi. Yine de büyük jestlerden kaçınan, ölçülü bir yetişkin draması arayanlar için değerli bir iş.

Tarih ve Toplum Gözü Dönemi, toplumsal arka planı ve yapımın neyi yansıttığını soran bir bakış.

Film, orta yaşın yalnızlığını Fransız orta sınıfının gündelik düzeni içinde ele alıyor. Jean-Claude'un icra memuru olması anlamlı bir seçim: işi gereği insanların hayatına istenmeden giren, sevilmesi beklenmeyen biri. Filmin adı bu meslek kimliğiyle birlikte de okunabilir. Her hafta sonu huzurevindeki babayı ziyaret etmek ise yaşlı bakımının aileden kuruma geçtiği bir toplumun tablosunu çiziyor; Türk seyircisi için bu ilişki biçimi hem tanıdık hem yabancı gelebilir. Ağırbaşlı anlatım, bu meseleleri dramatize etmeden, gündelik hayatın bir parçası olarak gösteriyor.

Aile İzleyicisi Evde herkesle birlikte izlenebilir mi diye bakan, mizaha ve duyguya önem veren bir bakış.

Sakin ve sıcak bir yetişkin hikâyesi. Konusu ayrılık, yalnızlık ve huysuz bir babayla zor bir ilişki. Küçük çocuklara yavaş ve sıkıcı gelebilir. Romantik çizgi evlenmek üzere olan bir kadınla kuruluyor; bunu konuşabilecek yaştaki gençlere uygun. Dansla değişen bir hayat ise güzel bir mesaj. En çok yetişkinlerin ve büyük gençlerin birlikte keyif alacağı bir film.

Bunlar okur yorumu değildir: editörlerimizin farklı izleyici bakış açılarıyla, yapay zekâ desteğiyle hazırladığı kısa değerlendirmelerdir. Okurlarımızın yorumları aşağıdadır.

İncelemeler (0)

Giriş Yap İnceleme yazmak için giriş yapın.

Yorumlar