Le Fantôme de la liberté

Film · 1974 · 5 kişi

İspanyol yönetmen Luis Buñuel, sürrealist ve hicivli kara komedi Le Fantôme de la liberté'yi (Özgürlük Hayaleti) 1974'te Fransız-İtalyan ortak yapımı olarak çekti. Buñuel'in uzun metrajlı filmografisinde otuz birinci, sondan bir önceki filmidir. Senaryoyu uzun yıllardır çalıştığı ortağı Jean-Claude Carrière ile birlikte yazmış, yapımcılığı Serge Silberman üstlenmiştir. Buñuel, filmi daha sonra The Milky Way ve The Discreet Charm of the Bourgeoisie ile birlikte hakikat arayışına adadığı gevşek bir üçlemenin son halkası olarak tanımlamıştır. Adı, Komünist Manifesto'nun açılışındaki "Avrupa'da bir hayalet dolaşıyor" cümlesine göndermedir.

Film düz bir olay örgüsü izlemez; on dört bölüme ayrılan yapıda her bölümü bir sonrakine, bir karakterin başka bir duruma geçmesi bağlar. Hikâye bir İspanyol romantik şairinin masalından esinlenmiştir. Sahneler arasında, yemek masası çevresinde klozetlere oturan insanların görüldüğü akılda kalan bir bölüm de vardır. Bu absürt, giderek uçan olaylar zinciri; aile, kilise, ordu ve burjuva törelerini hedef alırken izleyicinin toplumsal kuralların ve gerçekliğin sağlamlığına dair önyargılarını sınar.

Geniş kadroda Adriana Asti, Julien Bertheau, Jean Rochefort, Michel Piccoli, Adolfo Celi (Doktor Pasolini), Michael Lonsdale (Şapkacı), Jean-Claude Brialy (Bay Foucauld), Monica Vitti (Bayan Foucauld) ve Milena Vukotic yer alır. Yapım eleştirmenlerce beğenilmiş ve Buñuel'in en iyi filmleri arasında sayılmıştır.

YönetmenLuis Buñuel
Yapım ŞirketiGreenwich

Tepkiler

En fazla 3 tepki seçebilirsiniz.

Oyuncular

Yalnızca sitemizde profili bulunan oyuncular listelenir.

Farklı gözlerle

Sinefil Senaryo, kurgu ve yönetmenlik tercihlerine bakan, formül işlere mesafeli bir bakış.

Buñuel'in sondan bir önceki filmi düz bir olay örgüsünü bilinçli olarak reddediyor: on dört bölüm, her biri bir karakterin başka bir duruma geçmesiyle bir sonrakine devrediliyor. Bu bayrak yarışı kurgusu, Jean-Claude Carrière ile yazılan senaryonun asıl buluşu; anlatı, izleyicinin neden-sonuç beklentisini sürekli boşa çıkarıyor. Yemek masası etrafında tuvalete oturmuş insanlar sahnesi, toplumsal kuralların ne kadar keyfi olduğunu tek bir görüntüyle özetliyor. Michel Piccoli, Monica Vitti ve Jean-Claude Brialy gibi geniş bir kadro kısa ama keskin rollerle geçiyor. Yine de bu yapı ister istemez inişli çıkışlı: bazı bölümler parlak, bazıları ise fikir olarak kalıp sahnede yeterince açılmıyor. Burjuvazinin Gizli Çekiciliği kadar bütünlüklü değil.

Tarih ve Toplum Gözü Dönemi, toplumsal arka planı ve yapımın neyi yansıttığını soran bir bakış.

Film adını Komünist Manifesto'nun Avrupa'yı dolaşan hayaletle ilgili ilk cümlesinden alıyor ve bu gönderme boşuna değil. Buñuel aileyi, kiliseyi, orduyu ve burjuva görgü kurallarını sırayla hedef alıyor; her bölüm, doğal saydığımız toplumsal düzenin aslında bir alışkanlıklar toplamı olduğunu hatırlatıyor. Bu yönüyle film, kurumlara duyulan güvensizliğin 1970'ler sinemasındaki en ironik ifadelerinden biri gibi okunabilir. Öte yandan sürrealist dil, eleştiriyi zaman zaman bir şakaya dönüştürüp keskinliğini yumuşatıyor. Somut bir dönem resmi arayan izleyici eli boş dönebilir.

Aile İzleyicisi Evde herkesle birlikte izlenebilir mi diye bakan, mizaha ve duyguya önem veren bir bakış.

Bu film aileyle oturup izlemek için hiç uygun değil. Belli bir hikâyesi yok, sahneler birbirine tuhaf biçimde bağlanıyor. Yemek masasında tuvalete oturan insanlar gibi rahatsız edici görüntüler var. Çocuklar bir şey anlamaz, büyükler de şaşırıp kalabilir. Sanat filmlerini seven yetişkinlere hitap ediyor.

Bunlar okur yorumu değildir: editörlerimizin farklı izleyici bakış açılarıyla, yapay zekâ desteğiyle hazırladığı kısa değerlendirmelerdir. Okurlarımızın yorumları aşağıdadır.

İncelemeler (0)

Giriş Yap İnceleme yazmak için giriş yapın.

Yorumlar