Biyograficim
Satyricon

Fellini Satyricon

Film · 1969 · 3 kişi

Satyricon (Fellini Satyricon), Federico Fellini'nin 1969'da çevirdiği İtalyan-Fransız ortak yapımı bir filmdir. Çoğu kişiye göre Fellini'nin en tuhaf filmidir; yönetmen onu "gizemli ve çağrışımlarla dolu bir masal" olarak tarif etmiştir. Film, Hristiyanlık öncesi Roma'daki sefahati, modern dünyanın bir benzeri gibi gören düşsel bir bakışla sunar. 30. Venedik Film Festivali'ne katılan yapım, Pasinetti Ödülü'nü kazanmıştır.

Kaynak, Neron döneminde yaşamış Romalı yazar Petronius'un yalnızca parçaları günümüze ulaşan Satyricon adlı satirik eseridir; Fellini bu bölük pörçük metni çok serbestçe uyarlamıştır ve film dokuz bölüme ayrılır. Encolpius (Martin Potter) ile arkadaşı Ascyltus (Hiram Keller), genç Gitón'un (Max Born) gönlünü kazanmaya çalışırken kendilerini gerçeküstü bir Roma manzarasında bulur. Yolları zevke düşkün insanların arasından, din, hayat ve cinsellik üzerine sohbetlerden geçer. Kadroda Salvo Randone, Magali Noël, Capucine, Alain Cuny, Gordon Mitchell ve George Eastman da görülür.

Fellini senaryoyu Bernardino Zapponi ve Brunello Rondi ile yazdı; yapımcı Alberto Grimaldi, çekimler Cinecittà stüdyolarındadır. Görüntü yönetmeni Giuseppe Rotunno, kurgucu Ruggero Mastroianni, müzik bestecisi Nino Rota'dır; Türk besteci İlhan Mimaroğlu da müziğe katkı vermiştir. Film, Fellini'ye üçüncü En İyi Yönetmen Oscar adaylığını getirdi ve En İyi Yabancı Dilde Film dalında Altın Küre adayı oldu. Yapımın bir diğer adı The Degenerates'tir.

YönetmenFederico Fellini
Yapım ŞirketiProduzioni Europee Associati

Tepkiler

En fazla 3 tepki seçebilirsiniz.

Oyuncular

Yalnızca sitemizde profili bulunan oyuncular listelenir.

Gordon Mitchell Gordon Mitchell Oyuncu · 80 yaşında vefat etti George Eastman George Eastman Oyuncu · 83 yaşında vefat etti Don Backy Don Backy Oyuncu · 87 yaşında

Kadrosu ortak yapımlar

Yönetmenin diğer yapımları

Farklı gözlerle

Sinefil Senaryo, kurgu ve yönetmenlik tercihlerine bakan, formül işlere mesafeli bir bakış.

Fellini'nin belki de en tuhaf filmi. Kendisinin gizemli ve düşündürücü bir masal olarak tanımladığı Satyricon, Petronius'un yalnızca parçalar hâlinde günümüze ulaşan metnini dokuz bölümlük serbest bir yapıya dönüştürüyor. Bu parçalılık bilinçli bir tercih: Anlatı sürekliliği yerine Giuseppe Rotunno'nun görüntüleri ve Cinecittà'da kurulan gerçeküstü bir Roma ile ilerleyen bir rüya mantığı var. Ruggero Mastroianni'nin kurgusu bölümleri birbirine bağlamaktan çok yan yana diziyor; bu da filmi zaman zaman yorucu ve kopuk kılıyor. Nino Rota'nın müziği ve İlhan Mimaroğlu'nun katkısı alışılmadık bir ses dünyası kuruyor. Hikâyeden çok imge arayan seyirci için büyüleyici, geleneksel bir anlatı bekleyen için ise bir sabır sınavı.

Aile İzleyicisi Evde herkesle birlikte izlenebilir mi diye bakan, mizaha ve duyguya önem veren bir bakış.

Bu film kesinlikle bir aile filmi değil. Antik Roma'daki sefahati, cinselliği ve aşırılıkları işleyen, oldukça tuhaf ve rahatsız edici bulunabilecek bir yapım. Çocuklarla, hatta gençlerle birlikte izlemeyi önermem. Sanat filmi seven yetişkinler için ayrı bir deneyim olabilir; ama ailecek oturup izleyecek bir şey arıyorsanız başka bir film seçin.

Yeşilçam Nostaljisi Klasiklerle büyümüş, sıcak hikâye ve güçlü oyunculuk arayan bir izleyici bakışı.

Fellini denince insanın aklına önce o şiirsel, insancıl dünya gelir; Satyricon ise bambaşka bir yüz gösteriyor. Nino Rota'nın müziği tanıdık bir el gibi uzansa da filmin soğuk ve tuhaf atmosferi kalbe pek dokunmuyor. Hristiyanlık öncesi Roma'nın sefahatini modern çağın aynası olarak kullanması düşündürücü, ama karakterlerle bağ kurmak zor. Usta bir yönetmenin cesur bir denemesi olarak saygıyı hak ediyor; benim gönlümde ise başka Fellini filmleri daha yukarıda duruyor.

Bunlar okur yorumu değildir: editörlerimizin farklı izleyici bakış açılarıyla, yapay zekâ desteğiyle hazırladığı kısa değerlendirmelerdir. Okurlarımızın yorumları aşağıdadır.

İncelemeler (0)

Giriş Yap İnceleme yazmak için giriş yapın.

Yorumlar