Beyaz Geceler

Luchino Visconti, Dostoyevski'nin 1848 tarihli aynı adlı kısa öyküsünü, Suso Cecchi d'Amico ile birlikte yazdığı senaryoyla Beyaz Geceler (Le notti bianche) adıyla uyarladı ve bu film ona Venedik'te Gümüş Aslan'ı kazandırdı. Visconti'nin yeni gerçekçilikten uzaklaştığı dönemin en önemli yapımlarından sayılan bu 1957 tarihli İtalyan-Fransız romantik dramı siyah-beyaz çekilmiştir ve 97 dakika sürer.

Hikâye, iki yalnız insanın tek bir gece içinde yolunun kesişmesiyle başlar. Marcello Mastroianni'nin canlandırdığı Mario, toplumdaki konumu yüzünden yalnız kalmış utangaç bir memurdur. Maria Schell'in oynadığı Natalia ise tecrit içinde geçen bir hayatın yalnızlığını taşır: bir denizci, bir yıl sonra döneceğine söz verip yola çıkmıştır ve Natalia onu beklemektedir. Gecelerce süren buluşmalarında Mario kıza âşık olur, ruh halleri gözyaşı ile düşsel neşe arasında gidip gelir. Jean Marais ise kiracı rolündedir; Marcella Rovena pansiyonun sahibesini oynar.

Loş, puslu siyah-beyaz görüntüler Giuseppe Rotunno'ya, müzik Nino Rota'ya aittir. Visconti, içe dönük iki insanı gerçeklikle hayal arasında, tiyatral ama ustaca bir atmosferde izler. Yapım şirketi Vides Cinematografica'dır. Eleştirmenlerden ve seyirciden olumlu karşılanan film İstanbul Film Festivali'nde 1994'te ve Mastroianni'ye ayrılan bölümle 2001'de gösterilmiştir. Aynı öykü 1938'de Jean Dréville, 1971'de Robert Bresson tarafından da sinemaya aktarılmıştır.