La Cité de la peur

La Cité de la peur

Film · 1994 · 3 kişi

Fransız polisiye komedisi ve parodi filmi La Cité de la peur (uzun adıyla La Cité de la peur, une comédie familiale; kısaca "Korku Şehri") 1994'te çekildi. Fransa'nın komedi üçlüsü Les Nuls'ün üyeleri Chantal Lauby, Alain Chabat ve Dominique Farrugia filmi hem kaleme almış hem de başrollerini paylaşmıştır; yönetmen koltuğunda Alain Berbérian oturur. Film, Les Nuls'ün sinema filmi olduğu için Le film de Les Nuls adıyla da anılır ve 100 dakika sürer.

Öykü, 1990'larda Cannes Film Festivali sırasında geçer. Festivalde gösterilen Red Is Dead adlı kötü bir korku filminin gösterim görevlileri, filmdekiyle aynı biçimde çekiç ve orakla donanmış esrarengiz bir katil tarafından birer birer öldürülür. Filmin basın sorumlusu Odile Deray'i (Chantal Lauby) bu cinayetler korkutmaz; tersine bunların filme yarayacağını hemen kavrar. Başrol oyuncusu Simon Jérémi'yi (Dominique Farrugia) şehre getirtir, Serge Karamazov'u (Alain Chabat) koruma olarak tutar. Soruşturmayı ise komiser Bialès (Gérard Darmon) yürütür. Eddy Mitchell, Jean-Pierre Bacri ve Daniel Gélin de kadroda yer alanlar arasındadır.

Yapım, Basic Instinct, Pretty Woman ve The Terminator gibi büyük bütçeli Amerikan filmlerini doğrudan taklit eder. Mizahı büyük ölçüde kelime oyunlarına dayandığı için Fransızca bilmeyen izleyicilere biraz kapalı kalır. Yapımcı şirket Pathé Distribution'dır.

YönetmenAlain Berberian
Yapım ŞirketiPathé Distribution

Tepkiler

En fazla 3 tepki seçebilirsiniz.

Oyuncular

Yalnızca sitemizde profili bulunan oyuncular listelenir.

Farklı gözlerle

Sinefil Senaryo, kurgu ve yönetmenlik tercihlerine bakan, formül işlere mesafeli bir bakış.

Les Nuls üçlüsünün sinemaya geçişi, parodiyi bir festival hicviyle birleştiren cüretkâr bir deneme. Cannes'ı ve oradaki tanıtım makinesini mekân seçmek akıllıca: cinayetleri reklama çeviren basın sorumlusu figürü, sektörün kendisine yöneltilmiş keskin bir şaka. Alain Berbérian'ın rejisi gösterişsiz; kamera çoğu zaman oyuncuların ritmine teslim oluyor ve bu da esprilerin zamanlamasını öne çıkarıyor. Basic Instinct, Pretty Woman ve The Terminator göndermeleri ise yer yer skeç mantığına kayıyor; sahneler bir bütünün parçası olmaktan çok ayrı numaralar gibi duruyor. Asıl engel dil: mizahın büyük bölümü kelime oyunlarına dayandığı için altyazıyla izleyen biri esprilerin önemli kısmını kaçırabilir. Parodi sinemasıyla ilgilenenler için yine de incelemeye değer.

Aile İzleyicisi Evde herkesle birlikte izlenebilir mi diye bakan, mizaha ve duyguya önem veren bir bakış.

Adında “aile komedisi” geçse de küçük çocuklarla izlenecek bir film değil. Konu bir seri katil; çekiç ve orakla işlenen cinayetler komik bir dille anlatılsa da küçükler için fazla. Esprilerin çoğu Fransızca kelime oyunu, altyazıyla izleyince gülünecek yerlerin bir kısmı kayboluyor. Parodiyi seven yetişkinler ve büyük gençler kendi aralarında izlesin.

Yeşilçam Nostaljisi Klasiklerle büyümüş, sıcak hikâye ve güçlü oyunculuk arayan bir izleyici bakışı.

Eski komedilerin zarafetini arayan bir göz için bu film biraz gürültülü kaçıyor. Bir festivali, sinema dünyasının kendini beğenmişliğini ve büyük Amerikan filmlerini tiye almak hoş bir fikir; ancak mizahın gücü hikâyeden değil, art arda sıralanan şakalardan geliyor. Yeşilçam'ın en iyi güldürülerinde gülerken bir yandan da karakterleri severdik; burada karakterler daha çok esprileri taşıyan araçlar. Fransızca bilenlerin kelime oyunlarından alacağı tat da çeviride büyük ölçüde yitiyor. Yine de sinemanın kendine gülebilmesi takdir edilecek bir cesaret.

Bunlar okur yorumu değildir: editörlerimizin farklı izleyici bakış açılarıyla, yapay zekâ desteğiyle hazırladığı kısa değerlendirmelerdir. Okurlarımızın yorumları aşağıdadır.

İncelemeler (0)

Giriş Yap İnceleme yazmak için giriş yapın.

Yorumlar