Masculin – féminin: 15 faits précis

Masculin – féminin: 15 faits précis

Film · 1966 · 3 kişi

Fransız Yeni Dalgası'nın siyah-beyaz komedi-dramı Masculin féminin: 15 faits précis, 1966'da çekildi; Fransa ile İsveç'in ortak yapımı olan filmi Jean-Luc Godard hem yazdı hem yönetti. Senaryo, Guy de Maupassant'ın Le Signe ve La Femme de Paul öykülerinden gevşek biçimde esinlenir. Film, 1960'lar Fransası'nın ve Paris'in portresi sayılır ve "Marx ve Coca-Cola'nın çocukları" ara yazısıyla hatırlanır. Jean-Pierre Léaud bu rolüyle 1966 Berlin Film Festivali'nde Gümüş Ayı aldı.

Hikâye, askerlikten yeni dönmüş idealist genç Paul'ü (Léaud) izler. Paul bir yandan iş arar, bir yandan Vietnam Savaşı'na karşı sokağa çıkar. Gönlünü, kariyerini aşkın önüne koyan pop şarkıcısı Madeleine'e (Chantal Goya) kaptırır. Müzik zevkleri de siyasi görüşleri de farklı olsa da yakınlaşırlar ve Madeleine'in ev arkadaşları Catherine (Catherine-Isabelle Duport) ile Elisabeth'in (Marlène Jobert) da dahil olduğu dörtlü bir birliktelik doğar. Kamera gençlere aşk, cinsellik ve siyaset üzerine vérité tarzı sorular yöneltir; ana akış, LeRoi Jones'un Dutchman oyunundan uyarlanan bir sahne gibi bölümlerle kesilir.

Filmde Charles de Gaulle, André Malraux, James Bond ve Bob Dylan'a göndermeler yer alır; Brigitte Bardot kendisi olarak görünür. Film, Godard'ın Yeni Dalga'dan daha siyasi bir sinemaya geçişini gösteren yapımlardan biri kabul edilir.

YönetmenJean-Luc Godard

Tepkiler

En fazla 3 tepki seçebilirsiniz.

Oyuncular

Yalnızca sitemizde profili bulunan oyuncular listelenir.

Farklı gözlerle

Sinefil Senaryo, kurgu ve yönetmenlik tercihlerine bakan, formül işlere mesafeli bir bakış.

Godard bu filmde hikâye anlatmaktan çok bir kuşağın röntgenini çekiyor. Paul'ün aşk ile siyaset arasında gidip gelen arayışı; vérité tarzı röportajlar, ara yazılar ve ana akışı kesen bölümlerle sürekli bölünüyor. Bu kopukluk filmin hem gücü hem sınırı. "Marx ve Coca-Cola'nın çocukları" ara yazısı, dönemi tek cümlede özetleyen bir buluş. Jean-Pierre Léaud'nun Berlin'de Gümüş Ayı kazandıran performansı, karakterin kararsızlığını doğal bir huzursuzlukla taşıyor. Ne var ki göndermelerin yoğunluğu, 1960'lar Fransası'na yabancı izleyiciyi zaman zaman dışarıda bırakabiliyor. Godard'ın daha siyasi bir sinemaya geçişini izlemek isteyenler için atlanmaması gereken bir durak.

Tarih ve Toplum Gözü Dönemi, toplumsal arka planı ve yapımın neyi yansıttığını soran bir bakış.

Film, 1960'lar Paris'inin gençliğini neredeyse bir saha araştırması gibi gözlemliyor. Vietnam Savaşı'na karşı sokağa çıkan Paul ile kariyerini her şeyin önüne koyan pop şarkıcısı Madeleine arasındaki fark, siyasal bilinç ile tüketim kültürünün aynı kuşakta nasıl yan yana yaşadığını gösteriyor. De Gaulle'den Bob Dylan'a, James Bond'dan Malraux'ya uzanan göndermeler dönemin hem kafa karışıklığını hem renkliliğini yansıtıyor. Kamera gençlere aşk, cinsellik ve siyaset üzerine sorular yöneltirken kesin yargılara varmıyor; bu da filmi bir dönem belgesine dönüştürüyor. 1960'ların gençlik ruhunu anlamak isteyenler için ilginç bir kaynak.

Aksiyon ve Gerilim Meraklısı Temposu, gerilimi ve sahneleri önde tutan, yavaş dramalara sabrı az bir bakış.

Açık konuşayım: bu film benim temposuma hiç uymadı. Olay örgüsü neredeyse yok; uzun konuşmalar, röportaj gibi sahneler ve araya giren ara yazılar akışı sürekli bölüyor. Gerilim ya da tırmanan bir çatışma bekliyorsanız aradığınızı bulamazsınız. Yine de Léaud'nun enerjisi ve sahnelerin kısa kısa akması işi biraz kolaylaştırıyor. Sinema tarihine meraklıysanız deneyin; hafta sonu heyecanı arıyorsanız başka bir şey seçin.

Bunlar okur yorumu değildir: editörlerimizin farklı izleyici bakış açılarıyla, yapay zekâ desteğiyle hazırladığı kısa değerlendirmelerdir. Okurlarımızın yorumları aşağıdadır.

İncelemeler (0)

Giriş Yap İnceleme yazmak için giriş yapın.

Yorumlar