Biyograficim
The Last Judgement

Il giudizio universale

Film · 1961 · 15 kişi

Il giudizio universale, İngilizce adıyla The Last Judgment, Vittorio De Sica'nın 1961'de çektiği İtalyan-Fransız ortak yapımı bir toplumsal taşlamadır. Komedi ile drama arasında gidip gelen film, commedia all'italiana geleneğinin içinde sayılır. Senaryo Cesare Zavattini'ye aittir. İtalyanca çekilen yapım yaklaşık 98 dakika sürer; İtalya'da ilk kez 26 Ekim 1961'de, Almanya'da ise 28 Eylül 1962'de gösterildi. Almanya'da Das Jüngste Gericht findet nicht statt adıyla gösterildi.

Hikâye Napoli'de geçer. Gökyüzünden duyulan gizemli bir ses, kıyamet gününün geldiğini ilan eder ve kentin sakinleri bu habere birbirinden farklı biçimlerde karşılık verir. Film bu tepkileri, korku, kabulleniş ve alaycılıkla yoğrulmuş kısa bölümler hâlinde izler. Alberto Sordi ile Silvana Mangano'nun yanı sıra Vittorio Gassman, Nino Manfredi, Paolo Stoppa, Renato Rascel, Anouk Aimée, Melina Mercouri, Fernandel ve Lino Ventura kadroda yer alır; Amerikalı Jack Palance ile Ernest Borgnine de bu uluslararası ekibin içindedir.

Film siyah-beyaz çekilmiştir, yalnızca sondaki tiyatro dansı sahnesi renklidir. Vizyona girdiğinde eleştirmenlerden de izleyicilerden de sert bir tepki gördü ve büyük bir başarısızlık olarak kaldı.

YönetmenVittorio De Sica

Tepkiler

En fazla 3 tepki seçebilirsiniz.

Oyuncular

Yalnızca sitemizde profili bulunan oyuncular listelenir.

Alberto Sordi Alberto Sordi Sinema oyuncusu · 82 yaşında vefat etti Silvana Mangano Silvana Mangano Oyuncu · 59 yaşında vefat etti Nicola Rossi-Lemeni Paolo Stoppa Vittorio Gassman Nino Manfredi Renato Rascel Anouk Aimée Melina Merkuri Jack Palance Fernandel Ernest Borgnine Eleonora Brown Elisa Cegani Lino Ventura

Kadrosu ortak yapımlar

Yönetmenin diğer yapımları

Farklı gözlerle

Sinefil Senaryo, kurgu ve yönetmenlik tercihlerine bakan, formül işlere mesafeli bir bakış.

De Sica ile Zavattini'nin bu denemesi yapısal olarak cesur ama dağınık. Çok yıldızlı kadroyu kıyamet haberine verilen tepkiler etrafında kısa bölümlere dağıtan epizodik yapı, ilginç bir panorama vaat ediyor; fakat bu kadar kalabalık bir kadro, tek bir dramatik çizginin kurulmasını zorlaştırıyor. Bence komediyle drama arasındaki gidip gelmeler de tonu sabitlemekte zorlanıyor. Buna karşılık siyah-beyaz bir filmin yalnızca kapanıştaki dans sahnesinde renge geçmesi, üzerine düşünülmüş ve akılda kalan bir biçim tercihi. Vizyonda büyük bir başarısızlık olarak kalması şaşırtıcı değil; yine de commedia all'italiana tarihini merak eden biri için ilginç bir yan yol.

Tarih ve Toplum Gözü Dönemi, toplumsal arka planı ve yapımın neyi yansıttığını soran bir bakış.

Kıyamet fikrini Napoli'nin gündelik hayatına indirmek, toplumsal hicvin klasik bir yolu: büyük bir korku karşısında insanların gerçek yüzü ortaya çıkar. Korku, kabulleniş ve alaycılık arasında gidip gelen tepkiler, bir kentin ahlaki manzarasını aynı anda tartmaya imkân veriyor. İtalyan-Fransız ortak yapımı olması ve kadroya Amerikalı oyuncuların da katılması, dönemin Avrupa sinemasındaki uluslararası açılımı da gösteriyor. Eleştirmenlerin ve izleyicilerin sert tepkisi belki de hicvin, seyircinin kendisini fazla tanıdığı bir ayna tutmasıyla ilgiliydi; bu bir varsayım, ama üzerine düşünmeye değer.

Aile İzleyicisi Evde herkesle birlikte izlenebilir mi diye bakan, mizaha ve duyguya önem veren bir bakış.

Kıyamet günü konusu ürkütücü gelebilir, ama film korkuyu alaycılıkla karıştıran bir komedi-dram. Kısa bölümlerden oluşması hem kolaylık hem zorluk: biri ilgi çekmezse öbürü başlıyor, ama tek bir hikâyeye bağlanmak zor. Ölüm ve hesap verme fikri küçük çocukları huzursuz edebilir; gençler ve yetişkinler için daha uygun. Siyah-beyaz eski filmlere alışık olmayan gençler için biraz sabır ister.

Bunlar okur yorumu değildir: editörlerimizin farklı izleyici bakış açılarıyla, yapay zekâ desteğiyle hazırladığı kısa değerlendirmelerdir. Okurlarımızın yorumları aşağıdadır.

İncelemeler (0)

Giriş Yap İnceleme yazmak için giriş yapın.

Yorumlar