Sürü

Sürü

Film · 1979 · 9 kişi

Sürü, Türk sinemasının en saygın yapıtları arasında sayılan, politik göndermeler taşıyan bir dramdır. Senaryoyu cezaevindeki Yılmaz Güney yazmış ve filmin yapımcılığını üstlenmiştir; yönetmenlik ise Güney'in görüşleri doğrultusunda Zeki Ökten'le ortak yürütülmüştür. 1978 yapımı film, 1979'da Locarno'da Altın Leopar'ı kazanarak Susuz Yaz'dan sonra uluslararası büyük ödül alan ikinci Türk filmi oldu. Sonraki listelerde de yerini korudu: 2014 halk oylamasında en iyi 46. Türk filmi seçildi, 2015'te Sinema Yazarları Derneği'nin ilk on listesinde yedinci sırada yer aldı.

Hikâye, 1970'lerde Siirt'in Pervari ilçesinde yaşayan Kürt bir aileye dayanır. Kan davası yüzünden koyunlarını çok uzaktaki Ankara'da satmak zorunda kalan köylü Şivan'ı Tarık Akan canlandırır; Melike Demirağ, Tuncel Kurtiz, Levent İnanır, Güler Ökten ve Savaş Yurttaş de kadrodadır. Sürüyle trene binen aile, yolculuk boyunca hem geleneksel düzenin baskısıyla hem de kırdan kente göçün yarattığı çözülmeyle yüzleşir.

Müziği Zülfü Livaneli'ye ait filmde Kürtçe türkü ve ağıtlar da duyulur. Güney senaryoya 1973'te Selimiye'deki cezaevinde başlamış, İzmit'te seksen mahkûmla paylaştığı bir koğuşta bitirmiştir. Film 12 Eylül nedeniyle yapılamayan Altın Portakal'da en iyi film dahil altı ödüle değer görülmüş, ödüller 2011'de teslim edilmiştir.

YönetmenZeki Ökten, Yılmaz Güney
Yapım ŞirketiGüney Film
SenaristYılmaz Güney
Film yapımcısıYılmaz Güney
BesteciZülfü Livaneli
Sürü Sürü

Tepkiler

En fazla 3 tepki seçebilirsiniz.

Oyuncular

Kadroda ayrıca: Levent İnanır

Farklı gözlerle

Yapay zekâ destekli editoryal değerlendirmeler: farklı izleyici bakış açılarından yazıldı. Okur yorumu değildir; okurların incelemeleri aşağıda.

Tarih ve Toplum Gözü Dönemi, toplumsal arka planı ve yapımın neyi yansıttığını soran bir bakış.

Sürü, 1970'lerin Türkiyesinde kırdan kente göçün bir ailenin omuzlarına nasıl yüklendiğini gösteren nadir yapıtlardan. Pervari'den Ankara'ya uzanan tren yolculuğu yalnızca bir yer değişikliği değil; kan davasıyla ayakta duran geleneksel düzenin kentin yabancılığıyla karşılaştığı bir eşik. Film, geleneğin baskısını ve ekonomik çaresizliği aynı çerçevede tutuyor. Kürtçe türkü ve ağıtların filmde yer alması, anlatılan coğrafyanın sesini de perdeye taşıyor. Senaryonun cezaevinde yazılmış olması ve ödüllerin ancak 2011'de teslim edilebilmesi, filmin kendi döneminin gerilimlerinden ayrı düşünülemeyeceğini hatırlatıyor.

Sinefil Senaryo, kurgu ve yönetmenlik tercihlerine bakan, formül işlere mesafeli bir bakış.

Yılmaz Güney'in cezaevinde yazdığı senaryoyu Zeki Ökten'in yönetmenliğiyle perdeye taşıyan Sürü, ortak yönetimin nadiren bu kadar bütünlüklü bir sonuç verdiğini gösteriyor. Anlatı yapısı sade: bir yolculuk ve o yolculuk boyunca adım adım çözülen bir aile. Ama bu sadelik, her duraktaki gerilimi biriktirmeye yarıyor. Tarık Akan, Şivan'da alışılmış imajının dışına çıkan, ölçülü bir performans veriyor; Tuncel Kurtiz'in varlığı da filme ağırlık katıyor. Zülfü Livaneli'nin müziği duyguyu sömürmeden atmosferi kuruyor. Locarno'daki Altın Leopar tesadüf değil. Filmin ağırlığı, ahlaki ciddiyetinin bir parçası.

Aile İzleyicisi Evde herkesle birlikte izlenebilir mi diye bakan, mizaha ve duyguya önem veren bir bakış.

Sürü önemli bir film: kan davası, yoksulluk ve dağılan bir aile anlatılıyor, hava baştan sona ağır. Çocuklara göre değil; küçükler bu ağır hikâyede tutunacak bir şey bulamaz, büyükler de epey etkilenir. Lise çağındaki gençlerle, sonrasında konuşmak şartıyla izlenebilir. Livaneli'nin müziği ve türküler evdeki büyüklerin hoşuna gidebilir. Bunu bir aile akşamı filmi olarak değil, sakin bir gecede yetişkinlerin izleyeceği bir film olarak öneririm.

İncelemeler (0)

Giriş Yap İnceleme yazmak için giriş yapın.

Yorumlar