Orada

Orada

Film · 2009 · 5 kişi

Orada, Hakkı Kurtuluş ile Melik Saraçoğlu'nun birlikte yazıp yönettiği, 25 Aralık 2009'da Türkiye'de vizyona giren bir dramdır. Yaklaşık 96 dakikalık film, savrulmuş bir İstanbul ailesinin yirmi dört saatini anlatır, bir çöküş öyküsüdür ve anne, baba, abla ile erkek kardeşten oluşan çekirdek ailenin dramını işler. Çok sayıda dünya festivalinde gösterilen yapım, sinema sitelerinde orta düzeyde bir puan almıştır.

Hikâye, bir sabah erkenden huzurevinden çıkıp yürüyen yaşlı bir kadının, çocuklarına bir vasiyet mektubu bırakarak hayata veda etmesiyle başlar. Ölüm haberi, yıllardır görüşmeyen iki kardeşi cenaze için bir araya getirir. Abla Neslihan, bir sigorta şirketinin insan kaynakları bölümünde çalışır; annesine yıllarca bakmış, psikolojik rahatsızlıklarıyla başa çıkamayınca onu huzurevine yerleştirmiştir. Erkek kardeş ise yıllarca Fransa'da yaşamış, ülkesine apar topar dönmüştür. İkili önce annelerine son görevlerini yerine getirir, ardından Büyükada'daki aile evinde gözlerden uzak yaşayan babalarını bulur. Kısa süreliğine de olsa bir araya gelen aile, o güne dek konuşamadıklarını sonunda dile getirir; film, annenin yitiminin kopmuş bağları onarıp onarmayacağını sorar.

Başrollerde Dolunay Soysert, Sinan Tuzcu ve Erol Günaydın yer alır; kadroda Füsun Erbulak ile Bahtiyar Engin de vardır.

YönetmenHakkı Kurtuluş

Tepkiler

En fazla 3 tepki seçebilirsiniz.

Oyuncular

Farklı gözlerle

Sinefil Senaryo, kurgu ve yönetmenlik tercihlerine bakan, formül işlere mesafeli bir bakış.

Hakkı Kurtuluş ve Melik Saraçoğlu'nun yazıp yönettiği Orada, dağınık bir İstanbul ailesiyle yirmi dört saat geçiren, zamanı sıkıştırılmış bir dram. Bu yapı, yılların birikmiş kırgınlıklarını tek bir güne yoğunlaştırmak için güçlü bir araç; yaşlı bir kadının sabah erkenden huzurevinden çıkıp çocuklarına bir vasiyet mektubu bırakmasıyla açılan anlatı da etkili bir tetikleyici. Yaklaşık 96 dakikada bir anne, baba, kız ve erkek kardeş üzerinden bir dağılma hikâyesi kurmak dengeli bir süre. Ancak bu tür içe dönük aile dramları, söylenemeyenlerin nihayet söylendiği sahneleri fazla sözel ve düz kurmaya yatkındır; film de yer yer bu tuzağa yaklaşıyor. Festivallerde dolaşmış olması, yine de sinemasal bir iddiası olduğunu gösteriyor.

Tarih ve Toplum Gözü Dönemi, toplumsal arka planı ve yapımın neyi yansıttığını soran bir bakış.

Orada, bir annenin ölümü etrafında toplanan bir ailenin hikâyesi üzerinden kentli ailelerin dağılmasına bakıyor. Neslihan'ın yıllarca annesine bakması ve sonunda onu huzurevine yerleştirmek zorunda kalması, bakım yükünün çoğu zaman kız evlatların omzuna bindiği toplumsal bir gerçekliği hatırlatıyor. Uzun süre Fransa'da yaşamış erkek kardeş ve Büyükada'daki aile evinde inzivaya çekilmiş baba, aynı ailenin üyelerinin birbirinden ne kadar uzaklaşabildiğini gösteriyor. Film, bir kaybın kopmuş bağları onarıp onaramayacağını soruyor; yaşlanma, yalnızlık ve aile içi sorumluluk üzerine düşündürücü.

Yeşilçam Nostaljisi Klasiklerle büyümüş, sıcak hikâye ve güçlü oyunculuk arayan bir izleyici bakışı.

Erol Günaydın gibi usta bir oyuncuyu bir kayıp ve yüzleşme hikâyesinde görmek, onu seven bir izleyiciye ayrı bir duygu veriyor; Füsun Erbulak'ın adı da kadroya tanıdık bir sıcaklık katıyor. Bir annenin vasiyet mektubu, yıllardır konuşmayan kardeşler ve Büyükada'daki aile evi; bunlar eski usul bir aile dramının bütün malzemesi. Yine de film, Yeşilçam'ın sıcak ve kucaklayan anlatısından çok daha soğuk, içe dönük bir dille ilerliyor. Bu kasvetli ton bana biraz mesafeli geldi; hikâye kalbe dokunmak istiyor ama bunu yer yer fazla ağır bir hüzünle yapıyor.

Bunlar okur yorumu değildir: editörlerimizin farklı izleyici bakış açılarıyla, yapay zekâ desteğiyle hazırladığı kısa değerlendirmelerdir. Okurlarımızın yorumları aşağıdadır.

İncelemeler (0)

Giriş Yap İnceleme yazmak için giriş yapın.

Yorumlar