Bir Tutam Baharat

Bir Tutam Baharat

Film · 2003 · 3 kişi

Bir Tutam Baharat (özgün adı Politiki Kouzina), Yunanistan-Türkiye ortak yapımı olarak 2003'te yapılmıştır; bu dönem filmi yemeği ve anıları anlatının merkezine koyar. Özgün ad "şehir mutfağı" anlamına gelir, çünkü Yunanlılar Konstantinopolis'e kısaca "Şehir" der; aynı sözcük "siyasi mutfak" diye de okunabildiği için çift anlam taşır. Bol baharatlı bu mutfakta özellikle tarçın, filmde kadını simgeler. Yunanistan, yapımı 77. Akademi Ödülleri'nde Yabancı Dilde En İyi Film kategorisine aday adayı olarak göstermiştir.

Öykünün merkezinde, çocukluğunu İstanbul'da geçiren Fanis Iakovidis vardır. Baharatçı dedesi Vassilis hem filozof hem akıl hocasıdır; torununa yemek yapmayı ve onunla birlikte hayatı öğretir. Vassilis'i Tassos Bandis, çocuk Fanis'i Markos Osse oynar. Aile Atina'ya göç etmek zorunda kalır ve Fanis otuz beş yıl orada yaşar; hayali başarılı bir aşçı olmaktır. Yetişkin Fanis'i Georges Corraface canlandırır. Fanis sonunda doğduğu şehre döner ve geçmişiyle yüzleşir. Kadroda babası Savvas rolünde Ieroklis Michaelidis, annesi Soultana rolünde Renia Louizidou, ayrıca Mustafa'yı oynayan Tamer Karadağlı ve Başak Köklükaya yer alır.

Senaryoyu da yazan Tassos Boulmetis'in yönettiği filmde Yunanca, Türkçe ve İngilizce konuşulur. Müzikleri Evanthia Reboutsika'ya aittir.

YönetmenTasos Bulmetis
Bir Tutam Baharat Bir Tutam Baharat Bir Tutam Baharat Bir Tutam Baharat

Tepkiler

En fazla 3 tepki seçebilirsiniz.

Oyuncular

Kadroda ayrıca: Markos Osse (Fanis), Georges Corraface (Fanis), Ieroklis Michaelidis (Savvas)

Farklı gözlerle

Yapay zekâ destekli editoryal değerlendirmeler: farklı izleyici bakış açılarından yazıldı. Okur yorumu değildir; okurların incelemeleri aşağıda.

Tarih ve Toplum Gözü Dönemi, toplumsal arka planı ve yapımın neyi yansıttığını soran bir bakış.

Bir Tutam Baharat, İstanbullu bir Rum ailenin zorunlu göçünü bir mutfak ve bir dedeyle torun arasındaki bağ üzerinden anlatıyor. Ailenin Atina'ya göç etmek zorunda kalması filmin kırılma noktası; Fanis'in otuz beş yıl boyunca taşıdığı özlem, göçün yalnızca bir yer değiştirme olmadığını hatırlatıyor. Özgün adın hem 'şehir mutfağı' hem 'siyasi mutfak' diye okunabilmesi, yemeğin burada hafıza ve kimlik meselesine dönüştüğünü gösteriyor. Yunanca, Türkçe ve İngilizcenin aynı filmde konuşulması da bu ortak geçmişin dokusunu yansıtıyor. Siyasi arka planı bir ders gibi değil, bir ailenin hayatına düşen gölge olarak ele alması filmin en güçlü yanı.

Sinefil Senaryo, kurgu ve yönetmenlik tercihlerine bakan, formül işlere mesafeli bir bakış.

Tassos Boulmetis senaryoyu da üstlenerek kişisel tonu belirgin bir anı filmi kurmuş. Yemeği anlatının dili haline getirmesi, tarçının kadını simgelemesi gibi tercihler filme zarif bir metafor katmanı kazandırıyor. Evanthia Reboutsika'nın müziği duyguyu taşıyor, ama yer yer seyircinin ne hissetmesi gerektiğini fazla açık biçimde işaret ediyor. Anlatı büyük ölçüde çocukluk İstanbul'unun anısına yaslanıyor; yetişkin Fanis'i Georges Corraface oynuyor. Yunanistan'ın filmi Oscar yarışına aday olarak öne sürmesi şaşırtıcı değil; yine de bu tatlı ve hüzünlü tarif herkesin damak zevkine uymayabilir.

Aile İzleyicisi Evde herkesle birlikte izlenebilir mi diye bakan, mizaha ve duyguya önem veren bir bakış.

Yemek, dede sevgisi ve memleket özlemi: aileyle izlemek için güzel bir konu. Dedesinden yemek yapmayı ve hayatı öğrenen bir çocuğun hikâyesi büyük küçük herkese dokunabilir. Konu daha çok hüzün ve ayrılık üzerine kurulu. Film Yunanca, Türkçe ve İngilizce konuşulduğu için küçük çocuklar altyazıyı takip etmekte zorlanabilir. Ergenlik çağındaki çocuklar ve büyükler için keyifli bir seçim.

İncelemeler (0)

Giriş Yap İnceleme yazmak için giriş yapın.

Yorumlar