Nefesim Kesilene Kadar

Nefesim Kesilene Kadar

Film · 2015 · 10 kişi

Nefesim Kesilene Kadar (Until I Lose My Breath), Emine Emel Balcı'nın yazıp yönettiği 2015 tarihli Türkiye-Almanya ortak yapımı bir film ve yönetmenin ilk uzun metrajlı çalışması. İstanbul'daki bir tekstil atölyesinde çalışan, bir yandan da başını sokacak bir ev hayal eden kadın işçinin yaşam mücadelesini anlatan film, 94 dakika sürer. Çekimleri İstanbul'un Bağcılar ve Bayrampaşa semtlerinde yapılmıştır. Dünya prömiyeri 2015 Berlin Film Festivali'nde gerçekleşti; Türkiye'deki ilk gösterimi ise 22. Altın Koza Film Festivali'nde yapıldı.

Merkezdeki isim, atölyede ortacılık yapan genç kadın Serap'tır; rolde Esme Madra görülür. Serap yetiştirme yurdunda büyümüş, şimdi ablasının ve eniştesinin yanında kalmaktadır. Uzun yol şoförü olan babasıyla kendilerine ait bir eve taşınmayı düşler. Kadroda Rıza Akın, Sema Keçik, Gizem Denizci, Ece Yüksel ve Uğur Uzunel de var; Ece Yüksel Funda karakterini canlandırır.

Film özellikle oyunculuk ödülleriyle öne çıktı. Esme Madra, Güney Kore'deki 16. Jeonju Film Festivali'nde Özel Mansiyon, 6. Malatya Uluslararası Film Festivali'nde Kristal Kayısı En İyi Kadın Oyuncu ve 48. SİYAD Ödülleri'nde En İyi Kadın Oyuncu ödüllerini aldı. Ece Yüksel ise Altın Koza'da Türkan Şoray Umut Veren Genç Kadın Oyuncu, 19. Uçan Süpürge Kadın Filmleri Festivali'nde "Genç Cadı" ve 21. Sadri Alışık Ödülleri'nde "Ekrem Bora Umut Veren Oyuncu" ödüllerine değer görüldü.

YönetmenEmine Emel Balcı
Nefesim Kesilene Kadar Nefesim Kesilene Kadar Nefesim Kesilene Kadar

Tepkiler

En fazla 3 tepki seçebilirsiniz.

Oyuncular

Farklı gözlerle

Sinefil Senaryo, kurgu ve yönetmenlik tercihlerine bakan, formül işlere mesafeli bir bakış.

Emine Emel Balcı ilk uzun filminde gösterişten bilinçli olarak uzak duruyor. Bağcılar ve Bayrampaşa'daki gerçek mekânlar, tekstil atölyesini bir dekor olmaktan çıkarıp filmin dokusuna dönüştürüyor. Merkezde Serap'ın ev hayali var ve senaryo bu tek arzuyu dramatik motor olarak sonuna kadar kullanıyor. Esme Madra'nın Jeonju'dan Malatya'ya, SİYAD'a uzanan ödülleri tesadüf değil; film neredeyse bütünüyle onun performansına yaslanıyor. Bu tercih bir güç olduğu kadar risk de taşıyor: anlatı dışa dönük olaylardan çok iç gerilimle ilerlediği için tempo sabırsız bir seyirciye ağır gelebilir. Yine de Berlin'de prömiyer yapmış bir festival filmi ölçüsünde, ödün vermeyen ve tutarlı bir ilk film.

Tarih ve Toplum Gözü Dönemi, toplumsal arka planı ve yapımın neyi yansıttığını soran bir bakış.

Film, İstanbul'un atölye ekonomisine yakından bakan az sayıdaki yapımdan biri. Serap'ın atölyede aracılık yapması önemli bir ayrıntı: ne patron ne sıradan işçi, ikisinin arasında sıkışmış bir konum. Yetiştirme yurdunda büyümüş, ablası ve eniştesinin yanında yaşayan, uzun yol şoförü babasıyla bir ev kurmayı düşleyen genç bir kadın; bu hayal, güvencesiz emek ile barınma sorununu kişisel bir hikâyeye bağlıyor. Film çözüm önermiyor, sloganlara da başvurmuyor. Kent yoksulluğunu, kadın emeğini ve aidiyet arayışını anlamak isteyenler için dikkatle izlenecek bir çalışma.

Aile İzleyicisi Evde herkesle birlikte izlenebilir mi diye bakan, mizaha ve duyguya önem veren bir bakış.

Bu, aile akşamı için seçilecek bir film değil. Ağır ve düşündüren bir yetişkin dramı; eğlence ya da komedi arayanlara uygun düşmez, küçük çocuklara da hitap etmez. Çalışma hayatını, ev sahibi olma derdini konuşmak isteyen büyükler ve lise çağındaki gençler için daha anlamlı. Sonrasında üzerine konuşmaya değer bir hikâye.

Bunlar okur yorumu değildir: editörlerimizin farklı izleyici bakış açılarıyla, yapay zekâ desteğiyle hazırladığı kısa değerlendirmelerdir. Okurlarımızın yorumları aşağıdadır.

İncelemeler (0)

Giriş Yap İnceleme yazmak için giriş yapın.

Yorumlar